یکی از تابوهای فرهنگی ما که معلوم نیست از کجا اومده، اینه که دوست نداریم جنس دست دوم بخریم. شاید هیچ وقت هم به دلیل مقاومتمون در برابر جنس دست دو فکر نکرده باشیم، اما این مقاومت معمولا وجود داره. درباره وسایل برقی شعارمون اینه که “نمی‌دونیم چند بار تعمیر شده”، درباره لباس می‌گیم “نمی‌دونیم کی قبلا اونو پوشیده”، درباره کتاب، وسایل چوبی و اثاث خونه هم قبل از اینکه فکر کنیم گزینه ارزون‌تری هم وجود داره، خریدمون رو انجام می‌دیم و اگر پولمون کافی نباشه کلا بی‌خیال نیازمون می‌شیم. توی خیلی از کشورهای غربی بازارهای دائمی برای خرید لوازم دست دوم وجود داره. تو ایران هم برای چند قلم از کالاهای دست دوم مثل کتاب، لباس یا وسایل خونه پاتوق‌هایی هست و تو چند سال اخیر دفترچه آگهی‌هایی مثل “جمعه بازار همشهری” که پنجشنبه‌ها منتشر می‌شه، تونسته دسترسی به این اجناس رو راحت کنه. اما مقاومت‌ها هنوز وجود داره و حتی گرونی و تورم هم نتونسته ما رو برای خرید راهی پاتوق‌های دست‌دومی‌ها بکنه. استفاده از این امکانات ارزون هیچ ایرادی نداره. ارزونی این وسایل به ما جرئت ریسک خرید رو می‌ده، چون حتی اگه اون وسیله یا لباس ایده‌آل ما نباشه، چیز زیادی از دست ندادیم. این اتفاق ممکنه درباره خرید اجناس نو هم بیافته، در حالی که اون موقع چند برابر خرید از دست‌دومی هزینه کردیم. با پول یه کفش نو می‌تونید دو دست لباس کامل بخرید، با پول یه یخچال نو می‌شه همه وسایل مورد نیاز یک خونه رو از دست‌ دومی خرید. تازه هر وقت این وسایل دلتون رو زد می‌تونید با قیمتی که اونا رو خریدید بفروشید و کل وسایل رو دوباره از نو بخرید. کس دیگه‌ای هم اجناسی رو می‌خره که شما قبلا ازشون استفاده کرده بودید. اینجوری وسایل ما یه دفترچه سیار از خاطرات می‌شن که دست به دست می‌چرخن. از ارزونی و تنوع خرید از دست‌ دومی که بگذریم، این یه کار انسانی به نفع محیط زیست هم هست. هر جا مقابل اعتیاد مصرف‌گرایی مون وایستیم به کره زمین خدمت کردیم. بشر تا حالا انقدر از هر چیزی تولید کرده که بتونه سال‌های سال اون‌ها رو مصرف کنید. به کلیشه‌های غیرمنطقی ولع مصرف فکر کنید، شاید برای خرید جنس دست‌دوم ده‌ها دلیل دیگه به ذهن‌تون برسه که توی این مطلب نیومده.